February 2012
106 posts
“Διάολε, μην τολμήσεις να ζητήσεις από τον θεό να με βοηθήσει.”
– Joan Crawford
Φωτιές.
Το πιο γελοίο από όλα αυτά είναι ότι κάθεσαι και κλαίγεσαι για τα Starbucks, για το Άττικον και τα νεοκλασσικά, που τα περιτριγύριζαν οι φλόγες. Ναι οκ, δεν λέω, κάτι έλεγε το σινεμά -βέβαια για να πας και να πληρώσεις, έπρεπε να κόψεις τον κώλο σου για ένα μήνα και ειδικά τώρα με τα νέα μέτρα- και τα νεοκλασσικά όμορφα ήταν. Για τα Starbucks και τα άλλα μεγαλοκαταστήματα δεν θα μιλήσω, καπητάλες...
Σε έψαχνα μέσα στη νύχτα και με έκαιγε η φωτιά. →
Κάθεστε και μετράτε τα μηδενικά από τις ζημιές των πολυεθνικών για να μετράτε τη φτώχεια σας. Μετρήστε όμως κάτι άλλο: Πόσα ζευγάρια έκαναν έρωτα χτες βράδυ μετά από πολύ καιρό, ζέχνοντας δακρυγόνο, πόσες φιλίες ξαναδέθηκαν, πόσοι άνθρωποι βρέθηκαν που είχαν να μιλήσουν χρόνια, πόσα βλέμματα πόθου ανταλλάχτηκαν μέσα από γυαλιά του σκι, πάνω από αντιασφυξιογόνες μάσκες; Πόσοι άνθρωποι άφησαν να...
“If I was celebrating a day of lovers, would be the of those lovers of freedom....”
– (via thep0int)
“Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, αν δεν καούμε εμείς, πώς θα γενούνε τα...”
– Nâzım Hikmet
